Geschiedenis van de Tango Tegenstanders van de Tango

 

Terwijl in de schemerwereld van caberet de tango wordt bejubeld…

is men in het conservatieve kamp er niet zo blij met deze exotische tango*.

Exotiseren kan de vorm aannemen van zowel idealiseren als demoniseren.

Kranten verspreidden het gerucht dat Queen Mary van Engeland en Victor Emanuel van Italië de tango van hun hofbals hadden geweerd. Ludwig van Beieren zou het zijn officieren verboden hebben de tango te dansen, zowel in uniform als privé. En bisschoppen deden de tango in de ban.

Le Temps (dit artikel hiernaast ) hielp het sprookje de wereld in dat zelfs de paus zijn afkeuring over de tango uitgesproken had, nadat een adellijk dans-paar deze voor hem had gedanst.


De oplossing wordt gevonden in het kuisen van de tango. Er begint zich aldus in Europa een stijl te ontwikkelen die bekend wordt onder de Europese tango. Deze dansstijl zien we terug in de tango van de ballroom. Deze lijkt in niets meer op de oorspronkelijke Argentijnse tango. Hieronder een afbeelding van een tangostap zonder armen, ontwikkeld door de  Castles; uit hun bestseller Modern Dancing uit 1914

 

Al snel ontstond er een wildgroei van verschillende tango’s en al in 1914 werd er geroepen dat de échte Argentijnse Tango behouden moet worden. **

In 1913 en 1914 werden er vele boeken gepubliceerd die nemen de tango te onderwijzen. Het boek Secrets of the Tango is geschreven door een Engelsman maar schijnt zijn passen van een Argentijn te hebben die in Londen woont, blijft nog het meest bij de bron.

 

En wat, vraag je je af vinden ze in Buenos Aires ervan wat ze met “hun” tango doen? Deze afbeelding, veschenen in een tijdschrigft in Buenos Aires spreekt boekdelen.

 

*Dit mooie tijdsbeeld heb ik niet van mezelf. Ik vond het in het boek XXXX . De eerste is een groepsfoto van een  cabaretgezelschap in Parijs. De andere groep keurde de tango af. Waaronder -natabene- een ambassadeur van Argentinie (woonachtig in Parijs) .

**Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Ook vandaag de dag is dit een ‘ hot topic’ Interview met Chicho in het debat Tango Nuevo  versus Traditionele Tango

In de les bij Thomas en Inge

Het is even schrikken als we al meteen aan het begin van de les- niveau drie, nog een half uurtje samen met niveau twee- in het diepe van een Milonga worden gegooid. De dansruimte is door twee rijen stoelen tegenover elkaar verkleind tot de vloer binnen de pilaren. Waar we anders in een wijde kring omheen dansen en de binnenste circel voor de docenten laten, daar spelen we nu, zegt Inge dat dit een drukke salon is waar je maar beperkt plek hebt om te dansen en waar je voortdurend op moet letten dat je andere dansers niet omver loopt. Of alle mannen nu maar even aan de ene kant willen gaan zitten, en de dames aan de overkant, dan kan het spel van elkaar ten dans vragen beginnen. En natuurlijk niet de eigen partner, dat is te gemakkelijk.

O, okey. Maar hoe doen we dat dan? Gewoon maar zo’n beetje op goed geluk allemaal door elkaar naar de overkant lopen en een dame vragen? Nee dus. Eigenlijk, legt inge uit, begint het al bij binnenkomst in een salon. Je kijkt om je heen en je maakt al een keuze op het eerste gezicht, dan volg je gewoon de eerste indruk die iemand op je maakt waardoor je denkt: dat is misschien wel een fijne danser. Vaak is het ook ervaring, en mensen die elkaar al keennen weten natuurlijk wel zo ongeveer hoe de ander danst.

“Het leukste is”, vervolgt ze entoustiast “om gedurende de avond een paar keer van danspartner te wiselen. In alle salons is het zo dat er telkens vier tango’s worden gespeeld waarna een ander muziekje het teken is dat de heer zijn dame terug naar haar plaats brengt, en vervolgens kan iedereen weer iemand anders kiezen voor de volgende serie van vier. Natuurlijk kun je ook met je eigen partner blijven dansen, dat is helemaal niet verkeerd. Maar het kan ook heel leerzaam zijn om es met anderen de vloer op te gaan. Dat moet je wel durven natuurlijk. En dat gaan we in deze les nu oefenen. Het begint met naar elkaar kijken. Je zoekt elkaars ogen en als je die aan de overkant vindt, kun je door een klein knikje of juist door weg te kijken aangeven of je door die persoon wil worden uitgenogigd of niet”.

Een beetje schaapachtig volgen we haar aanwijzingen op, na eerst nog even onze verlegenheid weg te hebben gelachen en een vluchtige blik van verstandshouding te hebben gewisseld met onze eigen vertrouwde danspartner. Maar dan moeten we echt, er kan niet worden gesmokkeld. Het gaat wat stuntelig, maar gelukkig vindt iedereen voor de muziek weer start een partner en even later staan we allemaal met die onbekende dame of heer in een omhelzing, en daar gaan we. Zo, wat is dat anders dan met je eigen partner zeg! Volgt deze partner mij of doet ze zelfs maar waar ze zin in heeft? Geen idee wat deze heer nu wil, een ocho achter, of toch voor, en dit rare pasje, ik snap er niks van, dat figuurtje is zeker van een ander niveau, dat hebben we hier toch nog lang niet gehad? Voor we het weten is het nummer uit en heren brengen zowaar galant de dames terug naar hun plaatsen. Het hele spelletje begint van voren af aan. en het gaaat al beter nu. We krijgen er lol in. Toch wel heel leuk hoor, zomaar met iemand anders dansen. en inderdaad anders dan wanneer je in de les zo af en toe een plaatsje doorschuift. De dame bepaaalt hoe open of gesloten je met haar danst, en de muziek doet haar werk, het gaat al een paar maten heel erg goed zelfs, geweldig, dit is tango zoals het bedoeld is! Dan raken we er toch weer uit maar wat geeft het, zo leer je het wel, Inge heeft gelijk. Alweer algelopen dit nummer. Nog een keer?

Waar letten jullie nou op als je naar elkaar kijkt voor je besluit dat je met die persoon wilt dansen?” vraagt Inge ineens? Een gewetensvraag. “Ik kijk altijd naar iemands innerlijk” antwoord ik schijnheilig. Een beetje flauw, maar het legt wel de vinger op een zere plek. Hoe is dat eigenlijk in een echte salon, als er geen docenten zijn om het spelletje te sturen en je helemaal op jezelf bent aangewezen? Natuurlijk, als je met je eigen dansprtner bent is dat geen probleem. Maar als je aan de kant zit en neimand zoekt oogcontact met jou? wat dan? “Je moet wel het lef hebben jezelf zo te presenteren dat je iedereen duidelijk maakt: kom dans deze met mij” zegt Inge. “Het is wat dat betreft soms wel een battle. Maar let maar es op hoe je het verchil maakt, alleen al door je houding van hier ben ik, van trots en uitdagend om je heen kijken; maak een show van je aanwezigheid! Ik weet zeker dat alle dames hier dat wel in huis hebben. En voor de heren heb ik ook nog een tip: zorg ervoor dat je lekker ruikt. Neem gerust een exstra t-shirt mee, van dansen krijg je het nu eenmaal warm. Ontdek je eigen charme en ga ervoor!”

We praten er thuis nog lang over na. Waarom voelden we er ons toch wat ongemakkelijk bij? Waar komt die onzekerheid vandaan? Natuurlijk er spelen gevoelens van gene en jaloezie die ieder voor zich moet overwinnen. Maar er is nog iets. De paar keer dat we nu in salons zijn geweest is het ons opgevallendat er veel ons-kent-ons gedrag is. Logisch, want er komen ook al jaren dezelfde mensen. Zij leggen niet de drempel waar beginners blijkbaar niet makkelijk overgaan, hoe hard de docenten ook roepen dat je na een paar lessen best mee kan doen. Dat we stap zo moeilijk nemen is jammer. Want wat Inge ons probeert bij te brengen is geheel in lijn met de filosofie van de Academia, die stelt dat de salon een ontmoetingsplaats is waar iederee met iedereen kan dansne. Maar dan moet iedereen ook wel naar die salons gaan, stellen we vast. En niet alleen naar de les komen. En dat geldt dus ook voor ons.

Gerrit Hoogstraten maart 2016

Deze lesbeschrijving vanuit het standpunt van een beginnende danser werd geschreven in opdracht van Henk Oosterhof voor Academia de Tango

Een gesprek met Thomas en Inge over lessen in Academia de Tango

Een gesprek met Thomas en Inge 

door Melanie

Inge en Thomas geven allebei meer dan 10 jaar les en reisden meerdere malen en naar Buenos Aires om er Argentijnse tango te studeren. Ze dansen samen prachtig close embrace, “maar”, vertellen ze, “dat ging niet meteen vanzelf”. “De Argentijnse tango is altijd een dialoog”, vertelt Inge, “een dialoog tussen traditie en vernieuwing, een dialoog met de muziek en met elkaar. Er zijn geen ijzeren wetten, het enige dat telt zijn de muziek, de omhelzing en de wens om samen fijn te dansen. De tango is onderhevig aan modes en kende 10 jaar geleden een groot scala aan verschijningsvormen: van mensen die alleen in een gesloten omhelzing dansten tot een groep die op electronische muziek met invloeden uit de moderne dans neo-tango dansten.

img_2086Op dit moment is er op internationaal niveau weer een rivival van de klassieke Villa Urquiza salonstijl en een stijl die sommigen Neomilonguero noemen (die bijvoorbeeld door Carlitos en Noela wordt gedanst)”. Thomas vult aan: “Iedereen danst tango op zijn/haar eigen manier, de een vanuit vorm of esthetiek, klassiek of vanuit het gevoel. Dat zorgt voor verrijking en een groot speelveld. Tango is vrij anarchistisch; iedereen geeft er zijn eigen draai aan”. Inge: “Soms discussieren we over smaak en de rol van traditie en komen we er met woorden niet helemaal uit. Maar met een open mind kom je al dansend vaak vanzelf tot een antwoord. De dialoog komt voort uit de connectie. En zonder connectie geen tango”.
Inge: In het prille begin was het echt zoeken. Thomas danste toen (o.a. onder invloed van Naveira) meer in een open flexibele omhelsing met grote bewegingen, ik meer in een vage mix van salon en “milonguero”-stijl. Inmiddels zijn onze voorkeuren weer veranderd. Zo heb ik bij mijn vorige bezoek aan Buenos Aires veel Tango Enscenario gedanst en seminars van Chicho en Naveira genomen. Terwijl Thomas nu graag danst in de close-embracestijl van Zazar & Mamie en Carlitos & Noela. Om de figuren die Thomas en ik met onze andere partners deden te kunnen blijven gebruiken moesten we de vaak tegenstrijdige informatie in elkaar passen en meten. We moesten leren de omhelzing aan de figuren aan te passen. Maar ook andersom – sommige figuren moet je ook gewoon niet in een gesloten omhelzing willen uitvoeren; giro’s met lapiz (van de man) bijvoorbeeld. Het kan wel maar dan raak je erg vervormd in je omhelzing. Echter als je de embrace slechts een paar centimeter bij de torso opent of je schuift even opzij dan ontstaat er plotseling een zee van ruimte. Ook in de les leren we studenten de omhelzing te sluiten en te openen. Zo kun je dansen op de manier die je zelf wilt en uitzoeken hoe de passen het beste werken”.”Ook geven we in onze lessen aandacht aan het dansen in de salons, m.n. in de vorm van praktische tips”, zegt Thomas. “We zijn niet in de eerste plaats gericht op gecompliceerde passen en figuren. Passen en figuren zijn gemakkelijk te leren maar ook zo weer vergeten. We concentreren ons meer op de principes (technieken) erachter, waardoor als je wat meer ervaring hebt je zelf de passen oneindig opnieuw kunt combineren. Bovendien is het minder belangrijk wat je doet dan hoe je het doet”.

thomasinge1Inge: ” Zelf wil ik de dames ook graag allround techniek leren; goede gancho’s en boleo’s te maken, ze te leren werken met de vloer zodat ze beter evenwicht hebben. Als dame heb je immers niet in de hand welke passen de man kiest, je moet op alles voorbereid zijn. In dat geval kiezen we voor de les een moeilijke flashy figuur die iedereen graag wil beheersen. Een volcada of colgada bijvoorbeeld. Uiteindelijk gaat de les dan meer over de voorbereiding van de pas. Om voor een colgada uit je as te gaan moet je eerst leren waar je as zit! Een uitdagende pas is ook weer een motivatie om verder te leren. Er blijft zoveel te ontdekken. En er zijn meerdere manieren mogelijk. Met Thomas is het fijn experimenteren, improviseren, ontdekken en grenzen verkennen. Hij is heel vrij in zijn hoofd en kan gemakkelijk andere invloeden in zijn dans incorporeren.”.
Thomas en Inge hebben ervaring met diverse dansen, muziek en kunst. Thomas heeft jaren lang op internationaal niveau ballroom gedanst  en percussie gespeeld. Inge heeft als kind op hoog niveau geturnd en zich bezig gehouden met tapdance, jazz en theater. Deze achtergrond komt goed van pas. Inge: “Soms weet ik intuitief welke spier iemand moet aan- of ontspannen. Geen idee waar al die kennis vandaan komt. Die heeft zich kennelijk in al die jaren opgestapeld”. Allebei zijn ze gegrepen door de tango, willen altijd blijven leren en zijn veel te vinden in de tangosalons. Thomas: “Tango is een belangrijk onderdeel van mijn leven. Soms kan ik me er echt aan optrekken”. Inge vult aan: “Tango voelt soms zoals de sterren en de maan in de echte wereld, iets dat er altijd is, waar je op terug kunt vallen, waarop je kunt navigeren in het leven. Zodra je de klanken van de tango hoort en een omhelzing voelt, weet je weer: ik ben thuis. Niet de zichtbare passen en figuren, maar het gevoel, de connectie en de omhelzing zijn uiteindelijk de dingen die er echt toe doen; zij zijn ontzichtbaar zoals bij een ijsberg, waar het grootste gedeelte zich onder water bevindt”.

Juni 2016

 

 

iceberg-tango